ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่ฉุดรั้งเธอไว้
วันนี้ฉันพยายามอยากจะบอกเธอว่า
หากเธอเจอใครที่ดีกว่าฉัน ให้เธอเลือกเขา
แต่ฉันก็ไม่ได้บอก เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าเขาคนนั้นหรือคนไหน จะดีสำหรับเธอ
ฉันเป็นห่วง กลัวเธอจะเสียใจ
ฉันไม่กลัวตัวฉันจะเสียใจ เพราะฉันคงไม่มีอะไรเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว
อย่างไรซะ ถ้ามีวันนั้น ฉันก็ต้องเจ็บ ที่สุดอยู่ดี
ฉันเป็นห่วง ก็เท่ากับรั้ง
คงต้องใช้เวลาซักพัก ไม่รู้เหมือนกันว่านานเท่าไร ที่ฉันจะเลิกรั้งเธอ
เพราะมันเหมือนจะไม่มีวันนั้น .. ใจฉันบอกอย่างนั้น
เจ็บ ..เหมือนกับ ถูกดาบยาวๆ แทงจากข้างหลังปักลงตรงกลางหัวใจ
ทรมาน..เหมือนกับ จะตายลงอย่างช้าๆ
แค่ฉันคิดถึงวันที่จะไม่มีเธอ น้ำตามันก็ไหลออกมา
ฉัน หยุด ความคิดไม่ได้
ก่อนที่ความเจ็บปวดจะฆ่าฉัน
ช่วยบอกฉันที ว่าจะทำอย่างไร ถึงจะหาย
เหมือนเป็นลางร้าย..ที่กำลังจะบอกว่า ฉันเป็นโรคซึมเศร้า
ฉันกลัวว่า ความคิดและอารมณ์ของฉันจะเกินขีดจำกัดที่ฉันจะรับได้ไหว
ไม่ ฉันยังไม่อยากป่วย
แน่นอน ฉันไม่อยากตาย
ฉันพยายามจะหยุดคิด ทำไมมันไม่หยุด
น้ำตาก็ไม่หยุด
หยุดนะ พอสักที
รัก.. มักทำให้เราเจ็บปวด
แต่คนเราทุกคนก็แสวงหาความรัก
และยอมอยู่กับมัน ขอเพียงแค่ได้รัก
เจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด ก็ยอม
บล๊อคนี้ กลับมาอ่านทีไร ก็ยังคงสวยงามทุกทีเลยนะ
วันนี้ ฉันอ่านไปยิ้มไป …และร้องไห้ไป
ช่วงนี้ เราทะเลาะกันบ่อยจัง ไม่รู้ทำไม ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย
ทั้งๆที่เรารักกันแท้ๆ ฉันไม่แน่ใจว่า เพราะฉันเปลี่ยนไป หรือ เขาเปลี่ยนไป
หรือว่า เราทั้งสองคนเปลี่ยนไป กันแน่นะ
ฉันไม่รู้เลยว่า มันเริ่มขึ้นเมื่อไรและมันเกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งที่รั้งฉันเอาไว้ให้อดทน คือ ความรัก
ฉันอยากจะเปลี่ยนตัวเอง ให้เขาพอใจ ไม่อยากทำร้ายจิตใจของเขา
อย่างที่เขาบอกว่า ฉันทำร้ายเขา ทุกที ทุกที
เพราะหมู่นี้ ฉันพูดอะไร ก็ดูจะขัดหู ทำอะไร ก็ขัดตา เขาไปซะหมด
ทั้งๆที่เจตนาของฉัน ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย
ฉันขัดธรรมชาติของฉันไม่ได้ แต่จะทำยังไงดี
ฉันอยากให้ ความรักของเรา สวยงาม เหมือนที่มันเคยเป็น อยู่ในนี้
อยากให้เราสองคน เข้าใจ และเอาใจใส่ กันและกัน เหมือนเมื่อก่อน
บางครั้ง ฉันไม่แน่ใจว่า ความรักของเขา จะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
การรั้งเขาไว้ จะเป็นผลดี กับเรา หรือไม่
ฉันก็แค่ทำตามเสียงของหัวใจของฉัน … ฉันยังอยาก รัก อยู่อย่างนี้
อยากให้เขามีความสุข ..
.. ไม่ว่า ตรงนั้น ..จะมีฉัน หรือ ไม่ ก็ตาม
ขอให้ความรัก เป็นพลัง ให้ฉันด้วย
เป็นพลัง .. ให้มี”เรา” ต่อไป นะ
หลง
กาลเวลามันทำหน้าที่ของมันบางครั้งก็ดีเกินไปจนความทรงจำวิ่งตามมันไม่ทัน เมื่อเข้าตัวเมืองจังหวัดสมุทรสงคราม ถนนหลายเส้นและรถราทำเอาการจราจรที่นี่แตกต่างจากวันวาน และคำถามก็เริ่มต้น
“มันน่าจะเป็นทางนี้นะ หรือทางนี้หว่า”
สามแยกเจ้าปัญหา กลายเป็นปัญหาจริงๆ เมื่อไม่มีแผนที่หรือของไฮเทคอย่างจีพีเอส สิ่งเดียวที่จะนำทางคนทั้งคู่ไปถึงจุดหมายได้ มีแต่เพียงภาพในความทรงจำของชายหนุ่มเท่านั้น
“ไม่น่าจะใช่ทางนี้”
ชายหนุ่มมองอย่างชั่งใจ หนึ่งสาย ต้องข้ามสะพาน ซึ่งก็ดูกว้างขวางใหญ่โตดี กับอีกทางที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายกว่า หญิงสาวพลางเดาท่าทางของชายหนุ่มว่าจะเลือกไปทางไหน แล้วตรงกับใจเธอหรือไม่ เมื่อไม่มีเวลาตัดสินใจนาน จึงต้องเลือกทาง(ที่)สะดวก
“ทางนี้แล้วกัน”
รถคันเดิมขึ้นสะพานมาได้สักพัก ก็พบกับทางโค้ง ภาพในสมองชายหนุ่มกำลังถกเถียง ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาภายใต้ใบหน้าครุ่นคิด
“ท่าทางจะเป็นทางโน้นมากกว่า”
กลับรถ แล้วเลี้ยวซ้าย ทางที่เราเลือก อาจไม่จำเป็นจะต้องดูสวยงามเสมอไป หญิงสาว ยังคงนั่งมองซ้ายขวา เพื่อหาตัวช่วย บางทีของจากข้างทาง ก็มีประโยชน์ หากรู้จักสังเกตเช่นกัน
“ไม่เป็นไร วันนี้ เราไม่จำเป็นต้องรีบไปไหนนี่”
แม้หลงทาง แต่ฉันก็หลงเธอเหมือนกัน
“..คนที่ไม่เคยเจอในความฝัน..แต่ในชีวิตแค่เดินด้วยกันแค่นั้นก็อุ่นใจ..ไม่เคยคิดรักเธอ..”
ทำไมต้องรักเธอ..คำถามนี้คงยากเกินไปที่จะหาคำตอบ
เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแม้แต่น้อยหรือเพียงเศษเสี้ยวก็ไมมี
ฉันไม่เคยฝันถึงเธอเลย แต่การได้เจอเพียงแค่ครั้งเดียว
การที่ได้เดินเคียงข้างเธอครั้งแรก มันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
จนสุดท้ายฉันได้รักเธอเข้าแล้วล่ะ..และรักมากขึ้นทุกๆ วัน
จนตอนนี้ฝันถึงเธอตลอด และในบางครั้งคิดถึงจนแทบบ้าไปเลยทีเดียวล่ะ
จากทำไมต้องรักเธอ เปลี่ยนมาเป็น ทำไมจะไม่รักเธอล่ะ .. ดีกว่าเยอะ อิอิ
“..อาจจะเพราะฉันนั้นเชื่อหัวใจ..ตอบเหตุผลที่ไม่มีใครค้นเจอ..”
ทำไมต้องรักเธอ – เอิ้น พิยะดา Feat. คริส หอวัง, อุ๋ย Buddha Bless
ปล.เปลี่ยนท่อนแรกของเพลงจากคำว่าผู้ชายเป็นผู้หญิงด้วยนะ งิงิ -..-”
“..หากวันนั้นไม่เจอเธอ..ก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร..”
หากวันนั้นไม่เจอเธอ ก็คงไม่มีฉันในวันนี้
หากวันนั้นฉันขี้เกียจ ฉันคงเกลียดตัวเองจนตายแน่เลย
หากวันนั้นตัดสินใจผิด ฟ้าอาจจะไม่สวยงามเหมือนกับวันนี้
หากวันนี้ฉันมีหลายใจ ก็คงยกให้เธอหมดทุกดวงอย่างแน่นอน
หากถามว่าทำไม ฉันคงตอบว่าไม่รู้หรอกทำไม
รู้แต่ว่า ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะ..
“..ก็ไม่รู้ในหัวใจ..ทำไมมันมีแต่เธอ..ทุกวันฉันละเมอเฝ้าเผลอทุกคืนวัน..”
“..ก็ไม่รู้ในหัวใจ..ทำไมมันมีแต่ฝัน..ฝันดีทุกๆ วันเพราะมีเธอ..”
“..เพราะฉันมีเธออยู่..ได้รู้ทุกคราวที่ไหว้หวั่น..”
เพราะฉันมีเธออยู่แบบนี้ โลกทั้งใบถึงได้สวยงามเช่นนี้
เหมือนกับว่าฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
ขอให้ดูแลเธอให้ดีที่สุดเป็นพอทุกอย่าง..
ขอบคุณมากมายที่ยังอยู่เคียงข้างกัน..
ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะทนนิสัยของฉันได้ถึงเมื่อไหร่
แค่อยากบอกให้รู้ว่าตอนนี้รักเธอมากมาย..ยิ่งนานยิ่งรัก
และยิ่งรักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหวงเธอมากเท่านั้น..
จริงๆ แล้วเนี่ยฉันเป็นคนงก(เธอ)..แก้ไม่หายแล้วด้วยนะซิ
“..เปลี่ยนชีวิตฉันให้พลันสดใส..ฝ่าพายุร้ายที่รุมทำร้ายใจ..”
ปล.วันนี้เขียนแบบแปล่งๆ ไงไม่รู้ แต่นั่งคิดนอนคิดอยู่ตั้งนาน คิดว่าเขียนอย่างนี้ล่ะ ดีแล้ว..
“..จำบทเพลงนี้มาให้เธอ..อยากให้รู้ถึงความข้างใน..”
ฉันไม่มีความรู้เรื่องดนตรี
(แต่ฉันยินดีศึกษาเพื่อที่จะได้คุยกับเธอรู้เรื่อง)
ฉันร้องเพลงไม่เก่ง
(แต่ฉันก็ลองพยายามดูให้เธอได้ฟัง)
ฉันเต้นไม่เป็น
(แต่ฉันพอประคองตัวคู่เธอไปได้)
ฉันแต่งเพลงไม่ได้
(แต่ฉันยินดีจดเพลงที่เธอแต่งไว้ให้)
ฉันหัวช้าเรื่องดนตรีกว่าคนอื่นๆ
(แต่ฉันจะพยายามตามให้ทัน)
ฉันความจำไม่ค่อยดี
(แต่ฉันไม่เคยลืมวันเกิดของเธอ)
ฉันไม่สามารถทำให้เธออารมณ์ดีได้ตลอด
(แต่ฉันยอมอารมณ์ดีเพื่อเธอได้เสมอ)
ฉันอาจไม่สามารถช่วยเธอได้ในบางเรื่อง
(แต่ฉันยินดีที่จะช่วยเต็มที่ในสิ่งที่ทำได้)
ฉันคงมีแต่ความรักเท่านั้นที่ให้กับเธอได้
(เพราะนี่คือเรื่องที่ฉันเก่งที่สุดล่ะ)
“..คือบทเพลงคัดมาจากใจ..ที่เก็บสะสมมันเอาไว้..”
“..คือบทที่ฉันพิสูจน์ใจ..ให้เธอรู้..”
“..ไม่รู้เธอจะเชื่อฉันหรือไม่..กับเรื่องจริงต่อจากนี้ไป..”
รู้ไหมว่ายังไม่ทันได้รู้จัก..ฉันรู้สึกได้ถึงบางอย่างในตัวเธอ
ที่ทำให้ฉันอยากรู้จักเธอมากขึ้น..มากขึ้น..มากขึ้น
ยิ่งรู้จักเธอมากเท่าไหร่..ยิ่งทำให้รักเธอมากขึ้นไปอีก
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม..ถึงแม้บางเรื่องจะไม่ใช่เรื่องดีอะไร
หรือบางครั้งเธอพูดอะไรผิดไปโดยที่เธอไม่รู้ตัวก็ตาม
แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า..
เธอคือ ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน..
> รักเธอนะ…
“..ให้เธอได้ยิน..ว่าสำหรับฉันเธอคือทุกสิ่ง..เป็นแรงบันดาลใจเป็นทุกๆ อย่าง..”
