ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่ฉุดรั้งเธอไว้
วันนี้ฉันพยายามอยากจะบอกเธอว่า
หากเธอเจอใครที่ดีกว่าฉัน ให้เธอเลือกเขา
แต่ฉันก็ไม่ได้บอก เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าเขาคนนั้นหรือคนไหน จะดีสำหรับเธอ
ฉันเป็นห่วง กลัวเธอจะเสียใจ
ฉันไม่กลัวตัวฉันจะเสียใจ เพราะฉันคงไม่มีอะไรเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว
อย่างไรซะ ถ้ามีวันนั้น ฉันก็ต้องเจ็บ ที่สุดอยู่ดี
ฉันเป็นห่วง ก็เท่ากับรั้ง
คงต้องใช้เวลาซักพัก ไม่รู้เหมือนกันว่านานเท่าไร ที่ฉันจะเลิกรั้งเธอ
เพราะมันเหมือนจะไม่มีวันนั้น .. ใจฉันบอกอย่างนั้น
เจ็บ ..เหมือนกับ ถูกดาบยาวๆ แทงจากข้างหลังปักลงตรงกลางหัวใจ
ทรมาน..เหมือนกับ จะตายลงอย่างช้าๆ
แค่ฉันคิดถึงวันที่จะไม่มีเธอ น้ำตามันก็ไหลออกมา
ฉัน หยุด ความคิดไม่ได้
ก่อนที่ความเจ็บปวดจะฆ่าฉัน
ช่วยบอกฉันที ว่าจะทำอย่างไร ถึงจะหาย
เหมือนเป็นลางร้าย..ที่กำลังจะบอกว่า ฉันเป็นโรคซึมเศร้า
ฉันกลัวว่า ความคิดและอารมณ์ของฉันจะเกินขีดจำกัดที่ฉันจะรับได้ไหว
ไม่ ฉันยังไม่อยากป่วย
แน่นอน ฉันไม่อยากตาย
ฉันพยายามจะหยุดคิด ทำไมมันไม่หยุด
น้ำตาก็ไม่หยุด
หยุดนะ พอสักที
รัก.. มักทำให้เราเจ็บปวด
แต่คนเราทุกคนก็แสวงหาความรัก
และยอมอยู่กับมัน ขอเพียงแค่ได้รัก
เจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด ก็ยอม
บล๊อคนี้ กลับมาอ่านทีไร ก็ยังคงสวยงามทุกทีเลยนะ
วันนี้ ฉันอ่านไปยิ้มไป …และร้องไห้ไป
ช่วงนี้ เราทะเลาะกันบ่อยจัง ไม่รู้ทำไม ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย
ทั้งๆที่เรารักกันแท้ๆ ฉันไม่แน่ใจว่า เพราะฉันเปลี่ยนไป หรือ เขาเปลี่ยนไป
หรือว่า เราทั้งสองคนเปลี่ยนไป กันแน่นะ
ฉันไม่รู้เลยว่า มันเริ่มขึ้นเมื่อไรและมันเกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งที่รั้งฉันเอาไว้ให้อดทน คือ ความรัก
ฉันอยากจะเปลี่ยนตัวเอง ให้เขาพอใจ ไม่อยากทำร้ายจิตใจของเขา
อย่างที่เขาบอกว่า ฉันทำร้ายเขา ทุกที ทุกที
เพราะหมู่นี้ ฉันพูดอะไร ก็ดูจะขัดหู ทำอะไร ก็ขัดตา เขาไปซะหมด
ทั้งๆที่เจตนาของฉัน ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย
ฉันขัดธรรมชาติของฉันไม่ได้ แต่จะทำยังไงดี
ฉันอยากให้ ความรักของเรา สวยงาม เหมือนที่มันเคยเป็น อยู่ในนี้
อยากให้เราสองคน เข้าใจ และเอาใจใส่ กันและกัน เหมือนเมื่อก่อน
บางครั้ง ฉันไม่แน่ใจว่า ความรักของเขา จะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
การรั้งเขาไว้ จะเป็นผลดี กับเรา หรือไม่
ฉันก็แค่ทำตามเสียงของหัวใจของฉัน … ฉันยังอยาก รัก อยู่อย่างนี้
อยากให้เขามีความสุข ..
.. ไม่ว่า ตรงนั้น ..จะมีฉัน หรือ ไม่ ก็ตาม
ขอให้ความรัก เป็นพลัง ให้ฉันด้วย
เป็นพลัง .. ให้มี”เรา” ต่อไป นะ
