หลง
กาลเวลามันทำหน้าที่ของมันบางครั้งก็ดีเกินไปจนความทรงจำวิ่งตามมันไม่ทัน เมื่อเข้าตัวเมืองจังหวัดสมุทรสงคราม ถนนหลายเส้นและรถราทำเอาการจราจรที่นี่แตกต่างจากวันวาน และคำถามก็เริ่มต้น
“มันน่าจะเป็นทางนี้นะ หรือทางนี้หว่า”
สามแยกเจ้าปัญหา กลายเป็นปัญหาจริงๆ เมื่อไม่มีแผนที่หรือของไฮเทคอย่างจีพีเอส สิ่งเดียวที่จะนำทางคนทั้งคู่ไปถึงจุดหมายได้ มีแต่เพียงภาพในความทรงจำของชายหนุ่มเท่านั้น
“ไม่น่าจะใช่ทางนี้”
ชายหนุ่มมองอย่างชั่งใจ หนึ่งสาย ต้องข้ามสะพาน ซึ่งก็ดูกว้างขวางใหญ่โตดี กับอีกทางที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายกว่า หญิงสาวพลางเดาท่าทางของชายหนุ่มว่าจะเลือกไปทางไหน แล้วตรงกับใจเธอหรือไม่ เมื่อไม่มีเวลาตัดสินใจนาน จึงต้องเลือกทาง(ที่)สะดวก
“ทางนี้แล้วกัน”
รถคันเดิมขึ้นสะพานมาได้สักพัก ก็พบกับทางโค้ง ภาพในสมองชายหนุ่มกำลังถกเถียง ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาภายใต้ใบหน้าครุ่นคิด
“ท่าทางจะเป็นทางโน้นมากกว่า”
กลับรถ แล้วเลี้ยวซ้าย ทางที่เราเลือก อาจไม่จำเป็นจะต้องดูสวยงามเสมอไป หญิงสาว ยังคงนั่งมองซ้ายขวา เพื่อหาตัวช่วย บางทีของจากข้างทาง ก็มีประโยชน์ หากรู้จักสังเกตเช่นกัน
“ไม่เป็นไร วันนี้ เราไม่จำเป็นต้องรีบไปไหนนี่”
แม้หลงทาง แต่ฉันก็หลงเธอเหมือนกัน
