“….ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ
รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียงคู่กัน…..”
ฉันคิดว่าความรัก ควรจะรักเหมือนธรรมชาติของเส้นขนาน
หลายๆคนมองว่าการเป็นเส้นขนานซึ่งกันละกัน มันไม่มีทางที่จะมาบรรจบกันอย่างHappy Ending ได้
แต่ฉันคิดต่างกัน
เพราะความสุขสุดท้ายของเส้นขนานนั้น ก็คือ การได้เดินเคียงคู่กันไปอย่างไม่รู้จบไม่ใช่หรือ
การที่จะมาบรรจบกัน ในเมื่อมันพบ ก็ต้องมีจาก เหมือนเส้นตรงสองเส้นที่ลากตัดกัน
หากต้องการเดินต่อ ก็ต้องแยกกันออกไป
ในขณะที่เส้นขนาน ต่างมี “ที่ว่าง” ซึ่งกันและกัน เราจะเดินในระยะที่เห็นกันได้ตลอดไป
เคียงคู่กันไป คอยดูแล ประคอง หากอีกฝ่ายล้ม ก็หยุดรอ เพื่อจะเดินไปพร้อมๆกัน
ฉันไม่รู้ว่า เราทั้งสองจะเดินเคียงคู่กันไปได้อย่างนี้ ได้อีกนานเท่าไร
ฉันรู้แต่ว่า อยากให้นานเท่าที่คำว่านานจะจำกัดความให้ได้
เพราะ
