คนบนโลกนี้ มี หลายพันล้านคน
สิ่งมีชีวิตบนจักรวาล มี หลายล้านๆอย่าง
ทำไมคนเราต้องเกิดมา เพื่อพบกัน
ฉันก็ไม่รู้
.
.
.
.
ฉันไม่ได้พบหน้าความสุขเสียนาน
จนในบางครั้ง ฉันคิดว่าฉันลืมหน้าความสุขไปเสียแล้ว
แต่เมื่อฉันพบเธอครั้งแรก
ก็รู้สึกว่า หน้าตาคลับคล้ายคลับคลา กับความสุขที่ฉันเคยรู้จัก
แต่ในตอนนั้น
ฉันก็ยังไม่รู้
.
.
.
.
การได้คุยกัน ได้รู้จักกัน เหมือนมีอีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยได้เจอ ทั้งๆที่วิ่งขนานกันมาตั้งนาน
กว่าจะได้มองมาเจอกัน เราสองคนก็ผ่านหลายๆสิ่ง หลายๆอย่างกันมามากมาย
ทำไมโลกของเราที่เป็นอิสระต่อกัน จะถูกดูดเข้ามาเจอกันได้
ถ้าวันนั้น เวลาในโลกของเราทั้งสองคนไม่ตรงกัน
ฉันก็คงไม่รู้
.
.
.
.
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงเข้ามา
ฉันไม่รุ้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงทักไป
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงอยู่ตรงนั้น
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงอยู่ที่เดียวกัน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงตอบกลับมา
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงบอกไป
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงกล้าคุยนาน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงกล้าชวน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอขอโทษฉันมากมาย
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงได้เต็มใจรอ
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงไม่เบื่อ
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นฉันถึงสนุก
ฉันไม่รุ้ว่าทำไมวันต่อมาเธอถึงได้โทรมา
ฉันไม่รุ้ว่าทำไมวันต่อมาเราถึงได้คุยกัน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันต่อมาฉันถึงได้รอโทรศัพท์
ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันต่อมาเธอถึงได้รู้สึกดีๆด้วย
ฉันไม่รู้ว่า ทำไม ฉันก็เป็นเช่นกัน
ฉันรู้เพียงอย่างเดียวว่า เธอคือเหตุผล ที่ทำให้โลกสวยงาม
คือคนที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับความสุข อีกครั้ง
