ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่ฉุดรั้งเธอไว้
วันนี้ฉันพยายามอยากจะบอกเธอว่า
หากเธอเจอใครที่ดีกว่าฉัน ให้เธอเลือกเขา
แต่ฉันก็ไม่ได้บอก เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าเขาคนนั้นหรือคนไหน จะดีสำหรับเธอ
ฉันเป็นห่วง กลัวเธอจะเสียใจ
ฉันไม่กลัวตัวฉันจะเสียใจ เพราะฉันคงไม่มีอะไรเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว
อย่างไรซะ ถ้ามีวันนั้น ฉันก็ต้องเจ็บ ที่สุดอยู่ดี
ฉันเป็นห่วง ก็เท่ากับรั้ง
คงต้องใช้เวลาซักพัก ไม่รู้เหมือนกันว่านานเท่าไร ที่ฉันจะเลิกรั้งเธอ
เพราะมันเหมือนจะไม่มีวันนั้น .. ใจฉันบอกอย่างนั้น
เจ็บ ..เหมือนกับ ถูกดาบยาวๆ แทงจากข้างหลังปักลงตรงกลางหัวใจ
ทรมาน..เหมือนกับ จะตายลงอย่างช้าๆ
แค่ฉันคิดถึงวันที่จะไม่มีเธอ น้ำตามันก็ไหลออกมา
ฉัน หยุด ความคิดไม่ได้
ก่อนที่ความเจ็บปวดจะฆ่าฉัน
ช่วยบอกฉันที ว่าจะทำอย่างไร ถึงจะหาย
เหมือนเป็นลางร้าย..ที่กำลังจะบอกว่า ฉันเป็นโรคซึมเศร้า
ฉันกลัวว่า ความคิดและอารมณ์ของฉันจะเกินขีดจำกัดที่ฉันจะรับได้ไหว
ไม่ ฉันยังไม่อยากป่วย
แน่นอน ฉันไม่อยากตาย
ฉันพยายามจะหยุดคิด ทำไมมันไม่หยุด
น้ำตาก็ไม่หยุด
หยุดนะ พอสักที
รัก.. มักทำให้เราเจ็บปวด
แต่คนเราทุกคนก็แสวงหาความรัก
และยอมอยู่กับมัน ขอเพียงแค่ได้รัก
เจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด ก็ยอม
บล๊อคนี้ กลับมาอ่านทีไร ก็ยังคงสวยงามทุกทีเลยนะ
วันนี้ ฉันอ่านไปยิ้มไป …และร้องไห้ไป
ช่วงนี้ เราทะเลาะกันบ่อยจัง ไม่รู้ทำไม ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย
ทั้งๆที่เรารักกันแท้ๆ ฉันไม่แน่ใจว่า เพราะฉันเปลี่ยนไป หรือ เขาเปลี่ยนไป
หรือว่า เราทั้งสองคนเปลี่ยนไป กันแน่นะ
ฉันไม่รู้เลยว่า มันเริ่มขึ้นเมื่อไรและมันเกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งที่รั้งฉันเอาไว้ให้อดทน คือ ความรัก
ฉันอยากจะเปลี่ยนตัวเอง ให้เขาพอใจ ไม่อยากทำร้ายจิตใจของเขา
อย่างที่เขาบอกว่า ฉันทำร้ายเขา ทุกที ทุกที
เพราะหมู่นี้ ฉันพูดอะไร ก็ดูจะขัดหู ทำอะไร ก็ขัดตา เขาไปซะหมด
ทั้งๆที่เจตนาของฉัน ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย
ฉันขัดธรรมชาติของฉันไม่ได้ แต่จะทำยังไงดี
ฉันอยากให้ ความรักของเรา สวยงาม เหมือนที่มันเคยเป็น อยู่ในนี้
อยากให้เราสองคน เข้าใจ และเอาใจใส่ กันและกัน เหมือนเมื่อก่อน
บางครั้ง ฉันไม่แน่ใจว่า ความรักของเขา จะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
การรั้งเขาไว้ จะเป็นผลดี กับเรา หรือไม่
ฉันก็แค่ทำตามเสียงของหัวใจของฉัน … ฉันยังอยาก รัก อยู่อย่างนี้
อยากให้เขามีความสุข ..
.. ไม่ว่า ตรงนั้น ..จะมีฉัน หรือ ไม่ ก็ตาม
ขอให้ความรัก เป็นพลัง ให้ฉันด้วย
เป็นพลัง .. ให้มี”เรา” ต่อไป นะ
หลง
กาลเวลามันทำหน้าที่ของมันบางครั้งก็ดีเกินไปจนความทรงจำวิ่งตามมันไม่ทัน เมื่อเข้าตัวเมืองจังหวัดสมุทรสงคราม ถนนหลายเส้นและรถราทำเอาการจราจรที่นี่แตกต่างจากวันวาน และคำถามก็เริ่มต้น
“มันน่าจะเป็นทางนี้นะ หรือทางนี้หว่า”
สามแยกเจ้าปัญหา กลายเป็นปัญหาจริงๆ เมื่อไม่มีแผนที่หรือของไฮเทคอย่างจีพีเอส สิ่งเดียวที่จะนำทางคนทั้งคู่ไปถึงจุดหมายได้ มีแต่เพียงภาพในความทรงจำของชายหนุ่มเท่านั้น
“ไม่น่าจะใช่ทางนี้”
ชายหนุ่มมองอย่างชั่งใจ หนึ่งสาย ต้องข้ามสะพาน ซึ่งก็ดูกว้างขวางใหญ่โตดี กับอีกทางที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายกว่า หญิงสาวพลางเดาท่าทางของชายหนุ่มว่าจะเลือกไปทางไหน แล้วตรงกับใจเธอหรือไม่ เมื่อไม่มีเวลาตัดสินใจนาน จึงต้องเลือกทาง(ที่)สะดวก
“ทางนี้แล้วกัน”
รถคันเดิมขึ้นสะพานมาได้สักพัก ก็พบกับทางโค้ง ภาพในสมองชายหนุ่มกำลังถกเถียง ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาภายใต้ใบหน้าครุ่นคิด
“ท่าทางจะเป็นทางโน้นมากกว่า”
กลับรถ แล้วเลี้ยวซ้าย ทางที่เราเลือก อาจไม่จำเป็นจะต้องดูสวยงามเสมอไป หญิงสาว ยังคงนั่งมองซ้ายขวา เพื่อหาตัวช่วย บางทีของจากข้างทาง ก็มีประโยชน์ หากรู้จักสังเกตเช่นกัน
“ไม่เป็นไร วันนี้ เราไม่จำเป็นต้องรีบไปไหนนี่”
แม้หลงทาง แต่ฉันก็หลงเธอเหมือนกัน
ต๊อกๆๆๆๆๆๆ
20 10 35…. ตัวเลขต่างๆ บรรจงกรอกลงไปบนกระดาษหน้าขาว เสียงปากกาหมึกดำกระทบพื้นโต๊ะดังเป็นจังหวะ ต๊อกๆๆ หญิงสาวกำลังใช้สมาธิจรดปากการ้อยเรียงตัวเลขราวกับว่า กำลังสร้างสรรค์ ผลงานศิลปะชิ้นโบว์แดง มันฝรั่งทอดบนโต๊ะ และน้ำแข็งที่ละลายเปลี่ยนสถานะกลายเป็นน้ำ บ่งบอกเวลาแทนนาฬิกาคาสิโอบนข้อมือของผู้ที่เพิ่งเดินผ่านได้เป็นอย่างดี รับรู้ทันทีว่า หญิงสาวคนนี้นั่งอยู่ในร้านนี้มานานพอสมควรแล้ว
ติ๊กๆๆๆๆๆๆ
เข็มสั้น เข็มยาว มักจะเดินทางอย่างขี้เกียจเสมอ สำหรับผู้ที่ต้องรอคอยบางสิ่งบางอย่าง เสียงนาฬิกาเดินไปอย่างอ้อยอิ่ง ชัดเจนในความรู้สึก และเชิญชวนให้ผู้รอคอยต้องดูเวลาบ่อยๆ แม้ว่า จะถูกบอกผ่านสื่ออย่างนาฬิกาก๊อปถูกๆจากจีนแดงเรือนนี้ก็ตาม
12.18น.
หลังจากการดูนาฬิกา สลับกับหน้ากระดาษขาว รอบที่หนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด (นับโดยความรู้สึกของผู้เฝ้ารอ) สายตาของหญิงสาวจับจ้องที่ประตูร้านอาหาร ที่เปิดปิด สลับไป มา เสียงเด็กๆ ร้องไห้ โยเย ปะปนกับเสียงคนพูดคุยกัน คนแปลกหน้าทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เดินขวักไขว่อยู่ในร้าน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเขาคนนั้น กับการเดินทางที่ทั้งสองได้รอคอยมานานแสนนาน
มันเหี่ยวๆ กับโค้กจืดๆ
หญิงสาวหยิบมันฝรั่งที่เคยทอดกรอบๆ เข้าปากหนึ่งชิ้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตา ทำงานของเธอฆ่าเวลาในการรอคอยให้หมดลงเร็วๆ ได้อีกเพียงสักพัก เสียงหนึ่งที่คุ้นหูก็ดังขึ้น
“รอนานแย่เลย นี่เอางานมานั่งทำเลยหรอ”
ชายหนุ่ม รูปร่างสันทัด หน้าตาคมๆคนนั้นทักขึ้น หลังจากเดินเข้าประชิดตัวหญิงสาว และได้เห็นงานศิลปะของเธอซึ่งกองอยู่เต็มโต๊ะ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบแววตาที่คุ้นเคย พร้อมรอยยิ้ม แล้วเก็บเอกสารที่แตกแถว เข้าประจำที่ของมันซะ แก้วน้ำอัดลมถูกชายหนุ่มคว้าไปดูดเอาสิ่งที่เคยเป็นโค้กซ่าๆ ดับกระหาย คลายเหนื่อยได้ชั่วคราว
“หิวไหม กินอะไรก่อนสิ”
มันๆ เต็มๆ
เข็มนาฬิกา เริ่มทำหน้าที่ของมันในจังหวะที่ถูกต้อง ไม่กี่อึดใจ ชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับอาหารจานด่วนตามแบบฉบับ เขาสามารถสั่งรายการอาหารได้อย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นร้านที่โปรดปราน มันฝรั่งทอดร้อนๆ กับน้ำอัดลมอยู่ในถาดที่เขาถือมายังโต๊ะ หญิงสาวตั้งใจทำเอกสารฉบับสุดท้ายเพื่อเป็นการจบวันทำงานของเธอและพักจากชีวิตวุ่นวายที่ต้องเผชิญมาตลอด 4 เดือน ไปยังการเดินทางที่เขาจะเป็นคนนำและเธอก็ยินดีจะเป็นผู้ตามที่น่ารักเช่นกัน เพียงครู่เดียว แฮมเบอร์เกอร์ ชิ้นสุดท้าย ก็ถึงมือของชายหนุ่ม โดยพนักงานเสริฟ
“เบอร์เกอร์ชิ้นนี้ไม่มีผักนะ บางทีก็อยากกินแบบไม่มีซอสมะเขิอเทศหรือผักมาคั่นอารมณ์เนื้อกับชีส เหมือนกัน
มันๆ เต็มๆ เลย”
ทาง(ด่วน)พิเศษ
หลังจากอิ่มท้องและพร้อมสำหรับการเดินทางแล้ว ก็ถึงเวลาของการเก็บข้าวเก็บของ ออกไปสูดอากาศวันพักผ่อนให้เต็มปอดสักที รถคันเล็กๆ น่ารักกับคนสองคน พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วที่พอเหมาะพอดีกับการเต้นหัวใจของทั้งคู่ ช่วยกันดูป้าย และพูดคุยกันเรื่องแผนการเดินทางอย่างคร่าวๆ หญิงสาวได้เล่าให้ฟังถึงการหาข้อมูลการเดินทางครั้งนี้ แน่ละ ถึงเป็นผู้ตาม แต่ในเหตุฉุกเฉิน ก็คงต้องมีประโยชน์บ้าง รถสีดำแล่นมาตามทางผ่านโค้งต่อโค้ง ป้ายบอกทางสีเขียวทำหน้าที่ของมันอย่างดี จนมาถึงสะพานที่สูงที่สุดในประเทศไทย ทัศนียภาพของกรุงเทพเมืองหลวงและความสับสนวุ่นวายต่างๆ ที่มองจากมุมสูง มักจะชัดเจนเสมอ หญิงสาวมองมันและหลับตา ปล่อยให้หัวใจของเธอ กระโดดโลดเต้นกับการเดินทางครั้งนี้อย่างมีความสุข เธอมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังขับรถ เสียงหัวใจคิดดังจนแทบจะได้ยินกันทั่ว
“ดีใจจัง ได้ไปเที่ยวกับเธอ”
พระรามสอง
ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวเป็นครั้งคราว หลายครั้งที่สบตาแป๋วๆ คู่นั้น ทำให้หัวใจทำงานหนักกว่าปกติ อย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอทำให้เขาเป็นอย่างนี้ได้ทุกครั้ง ถึงแม้วันนี้จะดีหน่อยที่มีแว่นกันแดดสีดำสนิท ที่ช่วยอำพรางความเขินและแววตาได้ แต่เขาก็ยังสามารถมองเห็นแววตาของเธอได้อย่างชัดเจนเช่นเคย อากาศในวันนี้ ช่างเหมาะกับการเดินทาง แม้ว่าจะมีเมฆสีเทาๆ มาทำให้กังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นปัญหาเท่าใดนัก
“วิ่งตามเส้นพระรามสองไป เลยดอนหอยหลอดไปนิดนึงก็ถึงแล้ว”
ชายหนุ่มบอก หลังจากที่หญิงสาวเล่าให้ฟังถึงความรู้ที่เธอไปค้นคว้ามาเมื่อคืน ตามแผนที่ เป๊ะๆ
“แต่บางครั้ง จำเลขทางหลวงบ้างก็ดีนะ อาจจะทำให้หลงน้อยลงหน่อยก็ได้มั้ง” แล้วแววตาใสซื่อ ก็ทำหน้าที่ของมันอีกเช่นเคย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
“…และฉันจะก้าวไป ก้าวไปพร้อมความรู้สึก ที่รักเธอจนหมดใจ…”
ฉันเองก็รักเธอ รักเธอแบบไม่มีเหตุผล
ฉันคิดถึงเธอทุกๆวัน อยากจะเจอ ไม่ว่าจะต้องทำอะไร หรือลำบากแค่ไหน ฉันก็ไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยากเย็นและเหนื่อยล้าสำหรับฉัน
เธอเองก็พร้อมที่จะอยู่ข้างๆฉัน ในทุกๆวัน ฉันมีความสุขมากมายแค่ไหน คิดว่าเธอเองคงเป็นเหมือนกัน
“…มีเพียงเธอและฉัน เราสองจะไปด้วยกัน ข้ามภูเขา และท้องทะเลกว้างใหญ่ ฝ่าพายุลมแรงแค่ไหนไม่หวั่น…”
“..หากว่าเธอ ท้อ ไร้กำลัง คำว่ารักของฉันยังอยู่ รักของฉันอยู่เคียงข้างเธอ…”
ฉันจะคอยเป็นกำลังใจและอยู่ข้างๆเธออย่างนี้ ตลอดไป
“..คนที่ไม่เคยเจอในความฝัน..แต่ในชีวิตแค่เดินด้วยกันแค่นั้นก็อุ่นใจ..ไม่เคยคิดรักเธอ..”
ทำไมต้องรักเธอ..คำถามนี้คงยากเกินไปที่จะหาคำตอบ
เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแม้แต่น้อยหรือเพียงเศษเสี้ยวก็ไมมี
ฉันไม่เคยฝันถึงเธอเลย แต่การได้เจอเพียงแค่ครั้งเดียว
การที่ได้เดินเคียงข้างเธอครั้งแรก มันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
จนสุดท้ายฉันได้รักเธอเข้าแล้วล่ะ..และรักมากขึ้นทุกๆ วัน
จนตอนนี้ฝันถึงเธอตลอด และในบางครั้งคิดถึงจนแทบบ้าไปเลยทีเดียวล่ะ
จากทำไมต้องรักเธอ เปลี่ยนมาเป็น ทำไมจะไม่รักเธอล่ะ .. ดีกว่าเยอะ อิอิ
“..อาจจะเพราะฉันนั้นเชื่อหัวใจ..ตอบเหตุผลที่ไม่มีใครค้นเจอ..”
ทำไมต้องรักเธอ – เอิ้น พิยะดา Feat. คริส หอวัง, อุ๋ย Buddha Bless
ปล.เปลี่ยนท่อนแรกของเพลงจากคำว่าผู้ชายเป็นผู้หญิงด้วยนะ งิงิ -..-”
“…เธอได้ยินไหม หลับตาแล้วฟังด้วยใจ…”
คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง เธอ ทุกวัน
ทุกเวลา คิดถึง คิดถึง
เธอคนนี้ ทำไมเธอถึงได้วนเวียนอยู่ในใจฉันได้ตลอดเวลา
คิดถึง แล้วอมยิ้ม แล้วก็สุขใจ
เธอจะเป็นเหมือนฉันบ้างไหมนะ
ตั้งใจสอบนะ เฉาก๊วย
ฟังเพลงนี้นะ แล้วเต้าฮวย อยู่ข้างเฉาก๊วย เสมอ ^^
